แอบแปลกใจเล็กน้อย ช่วงนี้มีคนใหม่ๆผลัดเปลี่ยนเวียนมาบล็อกอู๋อยู่เรื่อย

เค้ามาได้อย่างไรหว่า ..... หรือว่าโชคชะตาต้องการให้เราพบกัน 5555

.

วันนี้ตื่นตี 5 เหมือนเดิม สะดุ้งตกใจตื่นด้วยซ้ำเพราะนึกว่าตัวเองสาย (กลัวแม่ดุ แหะๆ)

แม่บอกว่าถ้าสายก็ไปเอง ไอ้เรารึก็เป็นแค่คนติดรถไปด้วย จะบอกให้รอเดี๋ยวท่านแม่จะพิโรธ

เพราะไม่มีที่จอดรถที่ทำงาน (สงสัยการแข่งขันสูง) เราก็เลยต้องรีบเร่งในทุกเช้า

และพึงระลึกไว้เสมอว่าเราเป็นแค่คนติดรถไปด้วย 5555 <<ดูเหมือนน่าสงสารจริงๆ

.

อาจารย์บอกว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาเรียน เนื่องจากถึงมาก็เรียนได้นิดเดียวแล้วก็ต้องกลับ

วันนี้จึงได้การบ้านมา 5 หน้าได้มั้ง ปั่นแป๊ปเดียวก็คงจบ

ถ้าไม่ได้ก็เว้นไว้ แล้วเอาไปให้อาจารย์ดู (อาจารย์น่ารักที่ซูี้ดดด)

เรียนๆไปก็ชักง่วง มันยังเช้ามืดอยู่ก็งี้ แอร์เย็นๆน่านอนซะเหลือเกิน

อาจารย์ก็เอากาแฟมาให้ พร้อมกับขนมสาลี่ (ไม่ไหวแล้ว หอมๆๆๆ)

คำถามเดิมผุดขึ้นในจิตใจ "นี่เรามาเรียนหรือมากินกันแน่"

สักพักคำถามนี้ก็พลันหายไป ด้วยความอร่อยของสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า

ไม่คิดอะไรแว้วววว กินอย่างเดียว 55555

.

เลิกเร็วกว่าเดิม 15นาทแต่กลับถึงบ้านสายกว่าเดิม 15นาที

เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจ แต่!ไม่ต้องแปลกใจนักก็ได้ อู๋จงใจไม่ขึ้นรถตั้ง 2 ครั้ง

โดยครั้งแรกที่ยอมรอต่อไปเพราะมันเป็นรถเขียว

(นึกถึงที่พี่เบสท์พูดเมื่อวาน "รถเขียวร้อน ขับอุบาศว์" หลอนๆ)

***อุบาทว์จริงเขียนงี้เน้อ หนูๆเอาเป็นเยี่ยงแต่อย่าเอาอย่างนะจ๊ะ****

ส่วนครั้งที่สองยอมยืนอย่างเมื่อยสุดๆก็เพราะรถเขียวอีกนั่นแล

(นึกถึงที่พี่เบสท์พูดอีกครั้ง โอยหลอนนนน)

555+ ใช้เวลารอคันต่อไปรวมๆ20นาทีได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ไม่อยากร้อน+นั่งคันขับอุบาทว์

(แต่จริงๆ วันนี้ไม่ได้นั่งรถแอร์เลยสักต่ออ่านะ)

.

กลับบ้านเองก็นึกถึงความสะดวกสบายที่ท่านแม่มอบให้

30 นาทีจากบ้านไปโรงเรียน ช่างเป็นอะไรที่แจ่มจรัสในความคิดเหลือเกิน

ท่านแม่มีแผนไว้ว่า อีกสองปี(อู๋อายุ18) ท่านแม่จะหันไปนั่งรถบริการของEgat

แล้วยกรถคันที่ท่านแม่ใช้อยู่เป็นมรดกให้อู๋ใช้ต่อไป

(ท่านแม่วางแผนล่วงหน้าไว้ จึงได้ถอยรถคันนี้ออกมา

ลงทุนไม่ขับเกียร์ธรรมดาเพราะถามอู๋ อุ๋บอกว่าอู๋ขับไม่ได้แน่ๆ ท่านแม่เลยต้องพยามหัดใหม่ทั้งหมด

ให้รถได้ผ่านการใช้งานไปสัก2ปีก่อน ให้มันไม่ใหม่เกินไป ก่อนยกเป้นมรดกให้อู๋ขับ)

.....จะว่าไปมันก็ดีอยู่นะ ทีท่านแม่วางแผนไว้ถึงอนาคตขนาดนี้

จบม.ปลาย เข้ามหาลัยท่านแม่ก้มีรถให้ บ้านก็มีอยู่แล้วเรียนจบออกมาไม่ต้องดิ้นรนหาที่ซุกหัวนอน

(ท่านแม่เคยบอกไว้ ไม่หาใหม่ตอนนี้หน่ะเพราะเดี๋ยวเธอก็แต่งงาน เธอก็ไปอยุ่กะสะมีเธอ บ้านก็ซื้ออยู่ดี

อยากบอกท่านแม่ ..... ชาตินี้หนู่คงหาได้หรอกค่ะ กร๊ากกก)

การเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ท่านแม่ก็วางแผนว่าจะทำงานจนถึงแค่อู๋เรียนจบ จบปุ๊บก็Earlyปั๊บ

ที่ให้อู๋เรียนจบก่อน เพราะจะส่งเสียให้เรียนและให้กินอยู่สบายนั่นเอง ..... ซาบซึ้งพระคุณท่านแม่จริงๆ

วางแผนไว้ให้ลูกหมาคนนี้ล่วงหน้าตั้งมากมาย ......

.

เรื่องของเรื่องก็คือ หม่ามี้คะ หนูเสียใจค่ะ!

คิดๆไปก็ดีนะคะ ที่หม่ามี้วางแผนให้ลูกหมามากมายขนาดนี้

หม่ามี้หวังว่าจะให้ลูกหมาได้สบาย อยุ่อย่างมีความสุข เดินทางปลอดภัย ใช้จ่ายสะดวก

เรื่องที่หม่ามี้จะส่องอู๋เรียน .... อันนี้อุ๋ไม่ว่ากัน (ซาบซึ้งมหาศาลบานเบอะ)

แต่! เรื่องจะให้ขับรถเองหน่ะ

1. มองไปทางไหนก็มีแต่คนบอกว่าลดโลกร้อน

: อู๋ไปไหนคนเดียวขับรถคนเดียวเชื้อเพลิืงถูกปลดปล่อยไม่รู้เท่าไหร่

2. มองไปทางไหนเค้าก็บอกให้ประหยัด

: อู๋ไปไหนคนเดียวขับรถคนเดียวรถมันก็ซดน้ำมัน (ถ้ามันกินน้ำจะไม่ว่าเล้ย) น้ำมันก็แพงเสียดายตังค์!

3. มองไปทางไหนเค้าก็สนับสนุนขนส่งมวลชน

: รึว่าจะเดินสวนกระแสดี ??

4. (สำคัญ) มองไปทางไหนเค้าก็ใช้บริการขนส่งมวลชนทั้งน้าน

: เห็นแล้วไม่สบายใจ คนมากมายยังต้องลำบาก เราเองไม่ได้ร่ำรวยอะไร ชีวิตสุขสบายเกิน

หน้าเกินตาคนอื่นก็คงจะรู้สึกแย่ไม่ใช่น้อย คนเรามันต้องลำบากบ้างเพื่อเพิ่มรสชาติแก่ชีวิต!!!

และจาก 4 ข้อที่กล่าวมา

ในอนาคตที่หม่ามี้วางแผนไว้นั้น ก็ควรจะเปลี่ยนแปลงเป็นค่ะท่านแม่

    - ให้ลูกหมาลำบากซะบ้าง สบายเกินจะเคยตัว

    - ท่านแม่ไม่ต้องย้ายไปนั่งรถบริการ เมื่อยตรูดส์เปล่าๆ ถ้าจะให้อู๋ขับจริงๆอู๋จะไปส่งท่านแม่สบายกว่าเยอะ

    - ท่านแม่ไม่ต้องเหนื่อยมากมา กินอยู่อย่างทุกวันนี้อู๋กำลังกังวลว่าจะเคยตัว

    งานบ้านไม่ต้องแตะเลยมีพี่เลี้ยงทำให้หมด -*- ครัวก็ไม่ต้องเข้าเท่าไหร่เพราะทำไม่อร่อยก็ทิ้งอยู่ดี

    อู๋จะสบายเกินไปแล้วววววว ต่อไปนี้(ไม่ต้องรออีก2ปีหรอก) ลุกหมาตั้งใจจะทำตัวเป้นประโยชน์บ้าง

    ไม่ใช่ใช้ชีวิตสบายเกินอย่างนี้ การใช้เงินลุกหมาจะไม่ใช้เปลืองอีกต่อไปท่านแม่ไม่ต้องห่วง

    จากที่ซื้อทุกอย่างตามที่ชอบ ลูกหมาจะซื้อเท่าที่จำเ็ป็นและมีประโยชน์เหมาะสม

    เสื้อผ้า(อันนี้ขอเป็นพิเศษ) ท่านแม่ปล่อยลูกไปเดินซื้อเองเห๊อะ TT เวลาซื้อเสื้อทีไรท่านแม่พาเดินด้วยทุกที

    แต่ละชิ้น 500 1000 นึง โถ่ไปซื้อตามตลาดนัดได้ตั้งหลายตัว

.

.

ความตั้งใจ ตั้งใจแล้วก็ต้องพยายามเต็มที่เพื่อให้สำเร็จ

ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคนขี้แพ้ (อย่างที่เคยด่าเอาไว้)

ดังนั้น ..... ต่อแต่นี้ไปถึงเวลาแล้วที่จะลงมือทำ!!!

แด่การลดโลกร้อนและชีวิตที่จะลำบากซะบ้าง Cheers!!

ปล. ขอให้พี่กี้สุขภาพแข็งแรงหายไวๆนะคะ

ปล. พรุ่งนี้พี่กี้ฝังผลแลป เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ปล. แด่ชีวิตที่จะลำบากซะบ้าง (อีกครั้ง) Cheers!!!