ที่นี่เหมือนเป็นบ้านของอู๋ เป็นที่ๆทำให้อู๋ได้รับรอยยิ้ม ได้รับกำลังใจมากมาย

อู๋เริ่มเข้ามาอยู่ที่นี่ ในวันที่ 8 July 2007

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเกินครึ่งปีแล้ว ....

8 เดือนที่อู๋ได้มีโอกาสคิด

8 เดือนที่อู๋ได้มีโอกาสเขียน

8 เดือนที่อู๋ได้รับรอยยิ้ม ได้รับกำลังใจ ได้รับความรู้สึกดีๆมากมาย

.

ตอนนี้ดึกแล้วค่ะ ดึกแล้วจริงๆ

อู๋ควรจะไปก่อนหน้านี้นานแล้ว อู๋ปล่อยให้ตัวเองอยุ่ดึกมากขึ้นเรื่อยๆ

และนี่ก็ดึกเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะอยู่คนเดียวในเวลากลางคืนแล้ว ควรจะไปเสียที

อู๋ต้องเดินทางค่ะ เดินทางอีกไกล ระยะทางข้างหน้าดูเหมือนจะมีอุปสรรคมากมาย

แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ อู๋เก็บเกี่ยวเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม กำลังใจ ความหวังดีจากที่นี่

ตลอดระยะเวลา 8 เดือนของอู๋ไว้มากมายเกินพอแล้วค่ะ

อู๋เชื่อว่า หนทางข้างหน้าแม้จะลำบากแค่ไหน แต่กำลังใจที่อู๋มีทำให้อู๋สู้ต่อได้สบายมากค่ะ

หวังว่าอู๋จะได้ไปเป็นส่วนหนึ่งส่วนเล็กๆของความทรงจำของใครหลายๆคนนะคะ

คิดถึงทุกคน คิดถึงที่นี่ คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงกำลังใจ คิดถึงความห่วงใย คิดถึงทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเสมอค่ะ

ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอยู่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่แสนประทับใจของอู๋นะคะ

หวังว่าใจจะสื่อถึงใจ ให้รู้ว่ายังรักยังคิดถึงกันอยู่นะคะ

.

.

ปล.เขียนไปน้ำตาก็ไหลไป รัักที่นี่ รักทุกคนในความทรงจำจริงๆค่ะ

ปล2.ขอให้มีความสุข ยิ้มได้ทุกวันนะคะ

ปล3.วันใดที่ท้อแท้อ่อนแอ คิดถึงอู๋นะคะ อู๋จะส่งกำัลังใจไปให้ อยู่ข้างๆเป็นเพื่อนค่ะ

ปล4.ติดต่อกับอู๋ได้ทางEMSเสมอค่ะ อู๋ยังอาจจะแวะเวียนมาอยู่บ้าง

ปล5.The show must go on ค่ะ มีพบก็ต้องมีจากเนอะ =)

ปล6.หากยังมีลมหายใจ วันใดสักวันข้างหน้า เราอาจจะมีโชคได้มาเจอกันอีกครั้งนะคะ

ปล7.อย่างน้อยๆ เราก็ได้รู้จักกันมากขึ้น

ปล8.กดเพื่อไปดูเพลงสุดท้าย   กดเพื่อไปทำความรู้จักกับฉันให้มากขึ้น

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง....