หน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์ (18 ตุลาคม 2551)
* สีเทาอ่านข้ามได้โลด แค่ระลึกความหลัง
อู๋ไปงานหนังสือเมื่อวันที่ 16 ที่ผ่านมา ไปกับเพื่อนสนิทที่ชื่อพีช เธอเป็นคนไม่เขียนบล็อกและไม่เล่นบอร์ด อู๋พยายามชักจูง ชักชวน หลอกล่อยังไง พีชก็ยังไม่ยอมมาลองเขียนบล็อกเป็นของตัวเองสักที เหตุผลง่ายๆที่พีชให้ก็คือ ขี้เกียจ (555) นั่นไม่ทำให้อู๋แปลกใจนัก แต่ที่ทำให้อู๋แปลกใจสุดขีดก็คือเธอเป็นคนอ่านบล็อก อ่านอย่างจริงจังมากๆชนิดที่ว่าว่างเป็นไม่ได้ ต้องออนไลน์มาอ่านบล็อก วันแรกที่เราเจอกันเราก็คุยกันเรื่องบล็อก วันต่อๆมาที่เราสนิทกัน เราก็ยังคงคุยกันเรื่องบล็อกอีกเช่นเดิม ..... ถามว่าบล็อกใคร บล็อกอะไร
บล็อกพี่วิชัย บล็อกป่วยๆของคนโรงแรม!
อ่านกันอย่างกับติดสารเสพติด ติดงอมแงมกันอยู่สองคนในกลุ่มเพื่อนฝูงใหญ่ คุยเรื่องบล็อกก็คุยรุ้เรื่องกันอยู่สองคน (ต้องบล็อกพี่วิชัยด้วยนะ ถึงจะรู้เรื่อง 55)
พูดมาตั้งยาวก็แค่จะบอกว่างานหนังสือครั้งนี้ เราสองคนมุ่งมั่นจะมีหนังสือของพี่วิชัยมาครอบครองอย่างมาก แม้จะมีข่าวลือสะพัดไปทั่วว่าหนังสือพี่วิชัยขายดิบขายดีขายดีดี๊ดีขายดีมากๆหมดแล้วหมดอีก แต่ข่าวลือนั้นก็ไม่ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหว เรายังคงมีความหวังว่าเมื่อเราไปถึงงานเี่ราจะได้หยิบหนังสือพี่วิชัยมาถือในมือเป็นเล่มแรก อุว๊ะฮ่าฮ่าฮ่าาาา
ทีนี้พอมาถึงศูนย์ประชุมฯ เราเลยไม่รอช้าพุ่งตรงไปยังบู๊ท I08 ของ a book ทันที เพื่อไปคว้าหนังสือที่ใฝ่ฝันมาครองป็นเล่มแรกของวัน (เอาฤกษ์เอาชัย) จนคนที่ไปด้วยอีกว่าๆเดินกันให้มีวัฒนธรรมหน่อยสิคะ 555x2 ถึงI08แล้ว บร๊ะเจ้่า! "สิ่งมีชีวิตในโรงแรม"บนชั้นที่มีหนังสือวางเรียงรายมันช่างโดดเด่นเปล่งประกายระยิบระยับเหลือเกิน อ๊ากกก หยุดไม่ได้แล้ว ความรู้สึกดำมืดสะกดให้เลื่อนตัวพร้อมกับเือื้อมมือไปหยิบหนังสืออย่างช้าๆ ... ไม่ได้สนสายตาของคุณพี่พังแป้นที่มองเราสักนิด (กร๊าก จำชื่อพี่เค้าได้ 55) ได้มาแล้วโว้ยยย
"พี่คะ พี่วิชัยเข้ามาวันไหนคะ" พีชถามพี่พังแป้น
"วันนี้ไม่เข้ามาค่ะ พี่เค้าทำงานโรงแรมนี่แหละ ไม่่ค่อยว่าง" พี่พังแป้นตอบ (ฮ่วย รู้ค่ะรู้้้้)
แม้เราสองคนจะไม่ได้พูดอะไรกัีน แต่ลึกๆแล้วอู๋ก็รู้ดีว่าทั้งอู๋และเพื่อนแอบหวังมากแค่ไหนที่จะได้เจอพี่วิชัยตัวเป็นๆ หลังจากได้ยินพี่พังแป้นบอกอย่างนั้นแล้ว ก็คิดว่าเอาล่ะอย่างน้อยๆเราก็ได้หนังสือเฮียวิชัยมาครองสมใจแล้วแหละ คนอื่นที่ยังไม่ได้ซื้อก็มี (ใช่ป่ะพี่ปอ หึหึ) ไม่เป็นไรๆ
แล้วก็เลยกลับมาอัพบล็อก คิดเล่นๆแต่แอบจริงจังว่าจะจับหนังสือลงกล่องส่งเป็นพัสดุ พร้อมกับเขียนโน้ตเล็กๆเป็นการอ้อนวอนขอให้พี่วิชัยเซ็นให้ พร้อมกับแนบธนานัติค่าส่งพัสดุกลับไปให้พี่วิชัยด้วยดีไหม ...
ตอนนี้ ไม่ต้องทำขนาดนั้นแล้วแหละ เพราะอู๋ได้มาแล้ว 55555
ในเอนทรี่ที่แล้ว พี่วิชัยกรุณาอย่างมากที่มาตอบคอมเม้น T_T บอกว่าให้หิ้วหนังสือไปงานฯวันเสาร์นี้ได้เลย จะเซ็นให้ (อ๊ากกก ร้องดีใจเสียงดังไปทั่วซอย) แถมให้ข้อมูลว่าเจอบองเต่าด้วย โอ้วอ่าส์ เยี่ยม!เสียตังค์เดินทางครั้งเดียวได้ลายเซ็นคนตั้งสองคน
ออกจากบ้านเวลา 15.30น. (เพราะพี่วิชัยบอกว่าถ้าไม่ผิดพลาดอะไรตั้งแต่สามโมงก็จะอยู่ที่งานแล้ว) ถึงงาน 16.50น.(บ้านอยู่กรุงเทพ แต่รถติดโคตร เฮ้อ...ไม่เป็นไร อ่านเล็ตซึโกไปเล็ตเอนจอยไปแทนแล้วกัน อย่าหน้ามุ่ยไม่ดีๆ ไม่อาวๆ) ติดอยุ่บนถนนราวๆ 1 ชั่วโมง + ดำดินไปอีก 10นาที ถึงที่หมาย!
ดำดินโผล่ขึ้นมาหายใจหายคอสูดอากาศบนโลกเข้าไปให้เต็มปอด แล้วก็มุ่งหน้าเดินเข้าไปในศูนย์ประชุมฯ เจอตรวจกระเป๋าอีก 30 วินาที เดินจากทางเข้าไปแพลนนารีฮอลล์อีก 2 นาที (ฝ่าฝูงชนฝูงที่ยืนเบียดกัน เดินอย่างช้าๆเหมือนกำลังชมดอกไม้กันโคตรยากเลย) ในที่สุดก็ไหลมาถึงล๊อก I จนได้
ห๊า! ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย a book แจกหนังสือฟรีชัวร์เลย มองไปทางซ้ายหลังคน มองไปทางขวาหลังคน เงยหน้าขึ้นไปก็หลังคน (ที่เจอแต่หลังคนเพราะเรามันเตี้ย ฮือๆ)
แล้วคนเยอะขนาดนี้ พี่วิชัยจะไปอยุ่ซอกหลืบไหนล่ะเนี่ย ?????
มองไปที่บู๊ทคนยืนเยอะๆ สะดุดตาเป็นแต่ชายคนหนึ่ง หน้ากลมๆ ผมทรงสกินเฮด เอ่อ..ไม่สิเหมือนรองหวีเบอร์ 2 ทั้งหัวมากกว่า ... ไม่ใช่พี่วิชัยแน่ๆอ่ะ แล้วโชคก็เข้าข้าง ที่มุมๆหนึ่งสุสมาได้เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่ง ยืนอยุ่ข้างบู๊ท a book สิ่งที่ปรากฎเด่นชัดที่สุดของชายคนนี้คือแว่น แว่นกรอบดำ (ในใจนึก จะใช่ป่าวนะ? ) แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นทำให้เห็นได้ถนัดๆ สิ่งที่ปรากฎชัดโคตรๆ นั่นก็คือหน้า+ผมคล้ายเกาหลีของเค้า (เฮ้ย ชัวร์ ไม่ผิด อ๊ากกก ตื่นเต้น ทำไงดี ทำไงดี๊ เรามีเวลาแค่สองวินะที่จะมุดๆไปถึงตัวพี่เค้าได้ ตื่นเต้นๆ ทำไงดีอ่ะ เฮ้ย ลนลานๆ)
ในที่สุด ความฝันของเราก็เป็นจริง ได้เห็นพี่วิชัยตัวเป็นๆ อร๊างงงง
เอ๊ะ นั่นหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ...พี่บองเต่านั่นเอง ตัวจริงเสียงจริงซะด้วย พี่บองเต่ายืนคู่กับพี่วิชัยเลย แล้วอู๋ก็เดินเข้าไป ไม่สิ ต้องบอกว่าใช้วิชาตัวเล็กแทรกแซงมากกว่า 5555 บอกตามตรงว่าตอนนั้นตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นโคตรๆที่คิดไว้ว่าพอเจอปุ๊บจะ ยื่นหนังสือให้อะไรยังไง หายเกลี้ยง กลายเป็นว่าตอนนั้นสมองเท่ามดไปซะแล้ว
พี่บองเต่าทักว่า "อ่า มาจากExteenแน่เลย เห็นถือคู่กันสองเล่มอย่างนี้"
พี่วิชัยถามว่า "ชื่ออะไรครับ" (อึ้งค่ะอึ้ง ยืนงงอยู่30วินาที นี่ฉันชื่ออะไร 555+ สุดท้ายบอกไปว่า Goldfishou)
พี่วิชัยบอก "ได้รับโปสการ์ดแล้วนะครับ แต่ไม่ได้ส่งกลับ นี่มยุรี"
(อร๊างง ไหว้พี่มยุรีๆไปทีนึง พี่สวยจัง >< + พี่วิชัยจำเราได้ด้วย <<ตื่นเต้น x20)
.. ด้วยความอยากรู้พี่บองเต่าเซ็นว่าอะไร เลยพยายามจะยืดตัวเพิ่มความสูง ชะโงกหน้าไปดู เลยโดนพี่บองเต่าว่า เด็กไม่ดีแอบดูลอกข้อสอบ 5555+ ไม่ดูก็ดะ
ยืนรอให้พี่บองเต่ากับพี่วิชัยเซ็นอีกประมาณ 2 นาที จากนั้นเมื่อได้หนังสือ+ลายเซ็นเป็นที่เรียบร้อย ก็รีบยกมือไหว้ปลกๆ กลับแล้วค่ะพี่ พร้อมกับหันหลังรีบได้ฝ่าฝูงชนกลับออกไปดำดินเพื่อกลับบ้านอย่างเร่งรีบ (มีเรียนตอนหกโมง ใครก็ได้ช่วยด้วย จะทันไหมว่ะ ข้าวเย็นยังไม่ได้แด็กซ์) ดำดินอีก 10นาทีก็ถึงหัวลำโพง แล้วก็ตะกายดินออกมาสู่โลกภายนอก รอรถเมล์ .. รอ.. ร๊อ รอ เมื่อสาย 4 มาก็รีบกระโดดขึ้นทันที แล้วก็มานึกได้ว่า ทั้งตัวมีแต่แบงค์ 500 เวนล่ะสิโดนด่าแน่ๆ
สุดท้ายก็ไม่โดนด่า สุดท้ายก็ถึงบ้านโดยปลอดภัย หากถามว่าทำไม ... เค้าไม่มาเก็บตังค์หนูอ่ะ
ก็เลยได้นั่งรถยูโรฟรี ซะงั้น
ขณะนั้นเป็นเวลา อีก 5 นาที 6 โมง เสื่อมแล้วไงกรู แย่แล้วสายยยยยยย มีเรียนตอนหกโมง
ข้าวเย็นไม่ได้แดกซ์อีกต่างหาก เลิกเรียนสามทุ่ม หิ้วท้องกิ่วแน่ๆ
.
.
.
แต่ไม่เป็นไร
แม้จะเสียค่ารถไปเกือบร้อย
แม้จะเสียเวลาระหว่างเดินทางอีก 2 ชั่วโมงกว่าๆ
แม้จะไปเรียนก็เกือบไม่ทัน
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรไม่เป็นไร
ได้ลายเซ็นมาแล้ว ถือว่าคุ้ม! 5555+
ป.ล. ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้เรียกอะไรซ้ำซ้อนขนาดนี้ พี่บองเต่า = พี่พี่เต่า -*-
ป.ล. (2) หิวข้าวจริงๆนะ ท้องร้องระหว่างนั่งเรียนเคมีอินทรีย์ อายคนข้างๆเลย 55+
ป.ล. (3) เป็นการไปงานหนังสือที่สิ้นเปลืองน้อยที่สุด = ไม่ได้ซื้อหนังสืออะไรเลย
(จะได้ซื้อได้ไง เล่นไปอยู่ในงานแค่ 5 นาที ตลกล่ะ)
